
Het is alweer dik twee weken geleden dat ik serieus karperde en voor een vangst moet ik nog een week verder terug in het archief. Hoogste tijd dus voor het betere kletswerk. Al weken stond er een sessie met de
Edhunters op het programma en woensdagavond was het dan eindelijk zo ver. Doel? Biggels! Gelukt? Ja. Oei oei….
Het water in kwestie is de inmiddels befaamde P’sloot alwaar de laatste tijd al menig dikbuik tijdelijk uit gejast is. Samen met Tom en Danny zouden we het bejaarde karpergebroed eens even een poepje laten ruiken. En dat poepje kwam. Samen vissen is gezellig maar er moet wel wat gekletst worden. Met z’n drieen naast elkaar vond ik geen optie, daar leent het water zich niet echt voor, de middelste visser zit dan min of meer in de “haakschaduw” van zijn broeders te hengelen. Aldus besloot ik zelf een kleine 100 meter verder te gaan zitten terwijl de Edjes samen een hotspot innamen.
19.00 uur. Ik ben klaar. Alles ligt in. Pluutje staat, overwrap klets ik er zo wel overheen. Piepers staan superzacht. Het is warm, het water is glad, het lijkt niet optimaal, als er wat gevangen wordt zal het zijn als het donker is (FOUT!). 19.50 uur, Danny belt: “We zijn er hoor, kom je zo even een bakkie doen?”. Ik loop naar mijn hengels, check het uitzicht, geniet van de zon. En dan, totaal onverwacht een gigantische “zachte” fluiter. Een zenuwslopende dril waarbij de vis steeds mijn eigen kant induikt, het is een buffeltje. Na een kwartier van uiterst beheerst pompen ligt daar inderdaad een dikke beftekkel gereed op geschept te worden…
Vijf kwartier-vis….. 11,5 kilo…..Kijk, das nog eens leuk beginnen. De 10e 20-plusser van het jaar zit in de pocket, een evenaring van 2005, lekker lekker, en we hebben nog een dik kwartaal te gaan, hoi hoi. Wat nu? Ik wil wel een fotootje maar mijn afstandsbediening is stuk (de nieuwe is inmiddels binnen via bol.com, maar dit terzijde, hehe). Ik zip de mat dicht, gooi er een emmertje water in en loop in 30 seconden naar de Edhunters toe. Beetje rare actie misschien maar wel leuk om zo bij je vismaten aan te komen en de vis keek verder ook niet boos….
Even een bakkie. Danny vangt wat brasems van een pond of 6 á 8, niet echt klein dus maar de piepers van Tom blijven angstvallig stil. Een biertje dan maar. Dan wordt ik opeens verwend (????), ik krijg een ledcliplampje voor op de vispet en een guEsD-hunter T-shirt, vette sjit. Bijtijds taai ik af om mijn hengels weer in te leggen, zo vang ik immers niks…..
Het lampie, check Dans pet!Na een hoop geklooi in het donker ben ik eindelijk na een uur tevreden met hoe de rigs erbij liggen en kan gaan tukken. Ja, niet dus. Ieder kwartier komt er een zuiger langs. Niet met lang blond haar, neen, zo’n Ford-Taunus-bruine zuigerd met hyperactieve slijmklieren en ingebouwde boilieverwerkingsfabriek, brasems dus. Iedere keer verman ik mezelf en leg weer in, stringetje er op, foampie op de haak, pfrt, je moet er wat voor over hebben. Ergens midden in de nacht dan. Een keiharde gil door de nacht! Ik schrik wakker uit een rare droom (Ik reed in een ouwe Taunus over een stapel brasems heen…??) en zie dat het Samantha is, zo heb ik mijn linkerpieper genoemd. Tien minuten later, een vis ligt op de mat. Ik besluit de vis even te zakken voor een uurtje. De hengel pleur ik op de bonnefooi in. Eindelijk, een uur rust!
Deze vis komt in de top-3 van mooiste 2006 karpers!Anderhalf uur later, ik licht de zak en check de vis. Inmiddels staat Danny naast me voor de foto’s. Dan zie ik pas hoe mooi de vis wel niet is. Helemaal spatgaaf, het ochtendzonnetje doet de diepe goudbruine kleur goed uitkomen. Tof! O ja, 9,8 kg, bijna 20-plusser nummer 11 dus maar who cares!
Ik wandel met Dan naar Tom en we wachten op de koffiejuffrouw. Zij arriveert netjes op tijd en we genieten. Jammer dat de Edjes zitten te blanken, maar ja, dat is vissen. De avond ervoor hadden nog even een voerplekje gemaakt op een plek waar je het voer kon zien liggen…. Dat was nu weg. Er zwom dus toch iets vretends rond! En dat klopte, bleek even later.
Inmiddels terug bij mijn hengels kreeg ik na een uurtje telefoon. “Kom even een foto maken”, het was Dan, Tom had er eentje uitgesleurd. Snel de hengels binnengedraaid en naar de boys gespurt…. Oei!
Een nieuw PR voor Tom, de Halve Rijen…..Toms PR stond op 21 pond. Dat is te verbreken, zeker op deze sloot. Toen Dan de zak openmaakte herkende ik de vis meteen, de Halve Rijen! Twee jaar geleden heb ik deze ook gefotografeerd, toen op 12,5 kg…. Tom man! Gefeliciteerd goser, deze pakt niemand je meer af! Ga voor het Edhunter-verslag naar de
Edhunters, daar meer foto’s en het gewicht van Toms vis en het bizarre drilverhaal…….
Chop, chop. Compleet brak na een nacht vol slijmjurken maar met een zeer tevreden gevoel over de karpervangsten, taaiden we om 10.00 uur af. De volgende keer is Dan aan de beurt!