
Precies tegelijk met het vertrekken van de zon verlaat ik huize Peut. Hoe mik je het zo uit? Het maakt niet uit, de hele dag heeft de zon al staan branden op het water en de plek waar wij bivakkeren is toch in de schaduw. Want het is weer zo ver! Amstelsessie nummer 3……
Ik pik de zware tas van Ollie op en tuf naar de plek. Wat zouden we nu weer mee gaan maken? De vorige keer werden we verblijd met een dode duif en een ontsnapte TBS-er. Aangekomen bij het water ziet alles er erg lekker uit. De wind staat mooi in ons hoekje te blazen en het gevoel is goed. In 5 weken tijd hebben nu 20 keer gevoerd, even tempen…..
Dat is even mooi kut! Vier weken geleden was het water 8 graden, twee weken geleden was het 7 graden en nu is het….. slik, 6 graden! Omdat we er al achter waren dat de stek geen overwinterplek is voor karper betekent dit slecht nieuws. Immers, die beesten zwemmen niet echt hard bij zo’n lage temperatuur… Maar goed, we zijn er nu toch en dus leggen we in. Het is even na 17.00 uur.
Vriendje Ole had bedacht om een paar kogelbiefstukken te bakken en dus zitten we heel decadent te “dineren”. Rijst en gebakken champignons complementeren de maaltijd, damn! Diverse mensen wandelen langs, “Waar vissen jullie op?”, is de meest gestelde vraag. “Dat weten we nog niet”, luidt steevast het antwoord.
Als het donker wordt beginnen we de situatie te overdenken. Dit gaat niet goed. Opgeven is geen optie, daarvoor is er teveel geïnvesteerd. We besluiten om bij de volgende voerbeurten ook twee plekjes te voorzien van mais om zodoende brasem op de plek te krijgen, zodra die er is stoppen we er dan weer mee. Waarom doe je het dan? Tja, de theorie luidt, als er brasem op de plek zit dan volgt de karper vanzelf. Dan realiseren we dat we een blikkie mais bij ons hebben en ik bouw een hengel om tot brasemstok, misschien zijn ze er al?
Pats, twee minuten nadat de maisrig op de bodem landt, is het raak!Ze zijn er al. We vangen in een halfuurtje tijd drie vloermatjes. De eerste heeft een schotwond? We helpen het beestje door het wondje schoon te maken (wormpjes!) en te ontsmetten. Jaja, we mogen dan brute beulen zijn, toch hebben we het beste voor met onze natte vrindjes……
Ook Ollie mag er eentje “plukken”…..We zijn eigenlijk best tevreden! Er zit vis op de stek…. Dat is alvast meer dan de eerste twee keer. Okee, het zijn “maar” breamers maar we denken op een grotere schaal. Dat voeren met mais gaat natuurlijk niet door meer, gewoon balletjes. Wat we allebei wel erg belangrijk vinden is dat de temp omhoog moet. Voorlopig voeren we door, zodra het water 9 graden is dan gaan we het weer proberen….. Hopsekee….
O ja! Vergeet ik dat nog bijna te vertellen, grinnik. Tien minuten voordat we vertrokken kregen we toch nog bezoek van een ontspoorde dwaas. We vroegen ons al af waar-ie bleef! Deze keer was het een Chinees die aanwaggelt kwam. Duidelijk zwaar lam. Om het verhaal wat persoonlijker te maken noem ik hem voor het gemak even Ho-Nou. Afijn, Ho-Nou ziet plots een staketsel staan (Ollies pod). Je ziet ‘m denken “Ho nou!”, de boy waggelt naar de hengelopstelling en even dreigt hij voorover te vallen. Een meter achter de pod staat hij stil, dan gebeurt het onvermijdelijke….. De rechter-Fox geeft een piep, een ledje gaat branden. Ho-Nou valt nog net niet om, wel stapt hij een meter naar achteren. Hij is geschrokken. We pissen zowat in “den broek” van het lachen. Als we uitgelachen zijn is Ho-Nou al de hoek om en verdwenen, jammer want ik had nog wat willen bestellen……..