
Nu mijn pet en ik hebben besloten dat wij de wereld aan kunnen toog ik gisterenavond richting KKW. Er stond deze keer niet een debiel vroege ochtendsessie maar een rielekst avondje hengelen op het programma. In mijn ogen niet de meest optimale tijd op het water maar goed. Het tegendeel bleek waar………
Ik ben er al drie keer langsgefietst in anderhalf uur tijd. De eerste keer om te checken of er niet toevallig al iemand in de buurt zat te vissen, de tweede keer om te voeren en de derde keer om te checken of het voer al gevonden was. Niet gevonden. Ik overpeins de situatie en besluit het toch maar te wagen, dit inhammetje moet vis herbergen…
22.04 uur. Ik zit. De hengels liggen “ready to rock” en ik heb een goed gevoel…. Dat drukkende weer bevalt mij wel. 22.50 uur. Eén enkele piep. Mmmmzzz, wat nu? Omdat de rig geparkeerd ligt tegen een onderwaterboom en ook een brasem de meuk zou kunnen vast zwemmen, besluit ik de boel in te halen en opnieuw in te leggen. Net op het moment dat mijn hand naar het dunnen kurk gaat, dondert de swinger naar benee. Brasem dus.
“Na ja, in ieder geval vis op de plek”, mompel ik terwijl de slip dichtgaat en ik de vis even naar binnen wil trekken. De vis heeft er geen zin an. “Mmm, flinke breamer oud, misschien wel een zeelt”! Een zeelt is leuk en dus dril ik een beetje, de vis zwemt naar me toe en vervolgens langs me heen op 5 meter uit de kant. Rare sjit, ik geef wat meer druk en tot mijn stomme verbazing zwemt de vis gewoon door en de slip begint te zoemen…..
“Toch een karpertje gap”, de vis dreigt het volgende obstakel in te zwemmen en de beslissing is eenvoudig. Aangezien het hier toch geen buffel betreft leg ik de hand op de spoel en loop achteruit. De vis headbangt een beetje maar geeft dan op en keert om. Ondertussen ligt het net in de sloot en de vis ernaast. Dan klik ik mijn hoofdlamp aan…….
“Okee dan, toch een knappe vis, net geen twintiger”, spreek ik mezelf als een eenzame bejaarde toe. Dan draait de vis op z’n zij en mijn pens draait mee. Dit is geen kattenpis. Ik schep de vis een beetje onhandig en bij het liften schuift het net over de armen…. “Tjeezis, tis een buf ouwe, tis er eentje goser, zeker weten…..”
Sprakeloos…..Ik onthaak de vis en zie een mal misvormd borstvinnetje net voor de giga-pens… Ik denk de vis te kennen maar kan ‘m even niet plaatsen. Even wegen… O lekker, o lekker, OOOOOOOOOOO LEKKER!!!!!!!!!!!! De vis moet even de zak in, ik ben te opgewonden. Even Ernst bellen:
“Met Ernst”, “Je moet even komen ouwe, ik heb een dikke”, “ik heb m’n pyjama al aan”, “kom nou man, ik koop wel een nieuwe voor je”….. Tien minuten later is Ernst er en treft daar een stuiterende Peut aan…. Ook Ernst schrikt wanneer hij de pens van de vis ziet. Snel wat kiekjes…..
Zonder woorden…..Arme Ernst. Zodra ik de vis terug heb gezet begint het te plenzen. De boy is 70+ en staat hier nu naast mij lekker te doorweken. Voor mij maakt het niet uit, ik ben toch al seiknat van het zweet en tijdens het moment van extase was ik even de controle over mijn blaas kwijt geweest… Ernst verdwijnt in de donkere nacht en ik zet snel een pluutje op. Het begint te onweren. Ik peins.
“Fuk dit”, klinkt er plots rauw en schor uit mijn keel. Een reiger lazert zowat uit een boom en een koet begint verschrikt te piepen. Ik stop ermee, ik ga lekker inpakken en ga een biertje pakken in Huize Ernst. De kans is groot dat ik nu nog een vis vang maar waarom moet ik nog een vis vangen? Ik ben verdorie klaar! Pats!
Net na middernacht strompel ik het huis in, trek een schone slip aan en een blikkie Grolsch open. PC aan, internet op….. Even checken! Krijg nou wat! Het is inderdaad een oude bekende! Het is die net geen dertiger van vorig jaar, die vis die op 60 gram na geen 15 kilo was. Check die grote schub maar eens in
dit verslag en let dan even op het malle linker-borstvinnetje…. Oei! De laatste vijf woorden van dat verslag luiden:
Neen, vrienden, dertigers bestaan niet!” Inmiddels weet ik wel beter. Nu zeker, want gappies met 15,7kg mag ik dertiger nummer drie bijschrijven. Wat een petje!