
Afgelopen vrijdag. Ik heb zin in een vis. Even bellen. Een uurtje later rij ik samen met Dré de straat uit, we gaan vissen, eventjes dan. Het giet dat het plenst en we hebben weinig vertrouwen in een droge sessie, maar goed we gaan toch maar kort. Niet jammeren, gewoon gaan.
En we worden beloond. Precies op het moment dat de handrem wordt aangetrokken breekt de lucht open. Het is droog, het is bewolkt, het waait hard, kortom, het is topvisweer! Na kort overleg besluiten we ons te beperken tot de bewezen plekken op dit water. Dat zijn er drie.
Plek één is helemaal niks. We blanken een vol kwartier en wandelen dan door naar plek nummer twee. Daar gaat Dreetje even los. Vrijwel meteen knalt er een vis van net geen 70cm over zijn shad, het ding zit zo verrot diepgehaakt dat we even bezig zijn om de vis netjes te onthaken en om verder geen risico te nemen klatsen we ‘m snel terug zonder fotootje.
Ik loop weer terug naar mijn “hoekje”. Halverwege hoor ik alweer een brul. Sjeemig! En ja hoor die ouwe natnek staat gewoon weer met een kromme tak. En weer een vis hoog in de zestig. Voorin gehaakt deze keer en dus is onthaken een fluitje van een cent. Ook deze vis gaat ongekiekt terug. Waarom? Het is een lelijk hork! Een enorm gapend gat met pus en etter op het lijf, zwerende wonden, kloppende bulten en een kromme nek. We noemen de vis Irma en even later zwemt ze weg.
“Aan de kant ouwe, nu ben ik aan de beurt”! roep ik naar mijn Jordanese lotgenoot. “Waar leggen ze”? “Daar”, wijst Dré, “onder die tak”…. En de boy heeft gelijk, hij heeft een snoekennest weten te vinden want twee keer gooien is genoeg. Ook voor mij is de nul er nu af. Een goedgehaakte, (bijna) onbeschadigde vis van precies 80cm. Lekker!
Een nest snoeken….De rest van de snoekenfamilie laat het verder afweten en dus taaien we af naar stek 3, de laatste hotspot. Hier duurt het iets langer maar uiteindelijk weet ik de stand gelijk te trekken met de vangst van een wel erg dikke en mooie vis……
Geloof je me als ik zeg dat ze “slechts” 88cm is?Na deze bonusvis rotzooien we nog even door. Maar de koek is op. Dat maakt verder ook niet uit want de buikjes zitten vol. Het was een lekkere lunch, kort maar machtig. Net voor de files beginnen scheuren we de ring weer op, ik heb mij opperbest vermaakt maar ja, dat doe ik al snel wanneer ik met Dreetje Peuter. Het leven is goed.