
Het maakt helemaal geen bal uit wat je doet, zolang je het maar met plezier doet. En als je dan ook nog eens lekker klatst en af en toe iets bijzonders, dan is het leven helemaal mooi. Het hoeft geen betoog dat het mij de laatste tijd wat klatsen betreft verdraaid lekker af gaat. Zolang ik maar niet karper op het NZK is er niets aan de hand…. Read on!
André heeft een probleem met zijn wielen en dat kan bij mij in de buurt worden opgelost. Maar dat oplossen duurt een paar uurtjes en dus heeft hij het vuige plan bedacht om eens even die tijd stuk te gaan gooien met een hengeltje. En ik moet mee. Nu is het niet mijn idee van lekker efficiënt bezig zijn, zo midden op de dag wat hengelen, maar ja, het is nog altijd beter dan thuis zitten en het huishouden doen!
Zo komt het dat ik hem bij de garage oppik en we gewapend met wat shads en kleine plugjes de jacht openen op klein roofvisgebroed. Snoek boeit niet wat mij betreft, het moet baars of snoekbaars worden…. We vertipeuteren wat plekjes af maar de lol is er snel af als je 5 minuten voor Piet Snot staat te blanken. Na 45 minuten besluiten we hoog in te zetten en betreden verboden gebied!
Het is een mooie plek, een plek met potentie. We zien harders, dikke harders! Die moet ik toch echt een keer serieus gaan belagen…. En dan tig dikke breamers. Terwijl mijn plugje op 3,5 meter tegen de bodem bonkt, stop ik met draaien en wijs de snotties aan. Dré ziet ze ook en ik wil verder draaien…. Maar er hangt iets aan mijn plugje! Een snottie valsgehaakt? Een plastic zak? Een stuk hunebed? NOPE!
Totaal onverwacht!Ik flip als ik zie wat er na 15 seconden bovenkomt. De stijgende Timber was een bak van een baars klaarblijkelijk teveel van het goede en hij heeft het plastic gegrepen. Ik heb de aanbeet totaal gemist omdat ik die breamers aan stond te wijzen. Never mind. Dré moet met gevaar voor eigen leven ruim anderhalve meter naar beneden springen op een gladde steen om de vis te kunnen pakken. En net als een tijdje geleden met mijn eerste veertiger gaat ook nu weer alles top!
Wat een fantastische vis. Dit moet een veertiger zijn! En het is er eentje. Sterker nog, het ding meet 44cm en dat betekent dus een evenaring van mijn PR. Onvoorstelbaar! Zo vang je jarenlang die begeerde 40-er niet en nu 2 in een paar maanden! Ik ben helemaal blij en vier het door een klein rondje te dansen daarbij mijn enkel verzwikkend. Het kan de pret niet drukken, wat een supervis!
De telefoon gaat, het is de garage, Dré’s wielen draaien weer en kunnen opgehaald worden. En zo gebeurt het. Zachtjes riekend naar grote baars breng ik de boy terug. Het is weer een memorabele anderhalf uur geweest. Damn!