
Dat moet haast wel. Hoe kan het anders dat ik opeens zoveel vissen vang? En ook nog eens van behoorlijke formaten? En dat terwijl er amper tijd in gaat zitten. Welnu, voordat ik arrogant overkom, zal ik maar beginnen met het verslag van de afgelopen Peuterweek…
Dinsdag:Het is eigenlijk al te laat om nog te gaan vissen. Het schemert al en dat betekent dat ik in het bijna-donker zal arriveren. Het maakt me niet uit, ik moet gewoon even aan de waterkant staan. Om 19.59 ben ik ter plaatse. Om 20.03 kan ik een snoek van 95cm landen. Twee minuten later een kleiner zusje van 85cm. Bij de eerste vis ben ik er al achter gekomen dat het kaartje niet in mijn camera zit. Jammer maar helaas, geen foto’s. Een half uurtje blanken later taai ik weer af. De neus is fris en het hoofd weer leeg.
Woensdag:Ietsje eerder dan dinsdag gaat mijn aasje te water. Maar de vis lijkt weg of heeft er geen zin an. Ik probeer van alles. Ik jerk, hard en zachtjes. Ik spin, traag en snel. Ik laat een paar kippen over het water rennen. Niets werkt en dus moet ik met lege maar vooral schone handen naar huis. Als ik in het donker naar mijn scooter wandel hoor ik een dikke kolk! Tja, nog één keertje gooien dan, dat lijkt me duidelijk…..
”De laatste worp”….De junior Koi suist door de lucht. Ik haal de plek waar de kolk was bij lange na niet. De kleine HotChubbie valt zeker 25 meter voor die plek in het donkere nat. Half in slaap tik ik het dingetje heel traag naar binnen. Een seikerige aanbeet. Toch maar effe rammen. Volkomen onverwacht kan ik even later een donkere snoekbaars uit het water pakken, met 72cm niet een kleintje. Met toch weer vieze handen rij ik even later grijnzend naar huis.
Donderdag:Ik ben nu echt ruim op tijd. Iets te vroeg zelfs. En weer probeer ik van alles. En weer lijkt niets te werken. Totdat ik de zwartrode HotTurkey er aan knoop. Ik vis het ding klapperend in het oppervlak maar dat levert geen aanbeten op. Dat is op zich wel jammer want een snoek die knalt op een oppervlakte aasje is misschien wel het meest spectaculaire wat een roofvisser kan meemaken. Onder het oppervlak dus met dat ding. De tweede onderwaterworp is het raak.
91cm. HeteKalkoen, het meest veelzijdige stukje aas!En nu gaat het echt even los. Ik verkas 50 meter en vis door met de afgekloven fladderaar. En weer binnen een paar worpen een lekkere beuk. En wederom een mooie vis. Met gevaar voor verspelen schiet ik een paar plaatjes in het water….
Kippendief!
Lang en slank….
93cm, de tweede negentiger binnen 5 minuten…Ik kan net zo goed stoppen. Wat moet je nog meer als je al 2 mooie vissen hebt geklatst? Juist! Nog meer mooie vissen! Want de honger is niet te stillen en de vriezer nog lang niet vol. En dus hengel ik verder. De HeteKalkoen is uit de gratie gevallen en ik vis verder met een Slider. Boem!
Nummer 3! 92cm…..Ik word langzaam gek, gewoon weer een negentiger. Er moet hier zeker ook wel een metervis zitten. En dus wil ik die vangen. En dus hengel ik verder. En dus krijg ik beet. En dus dril ik en vang, potjandosie gewoon een vis die voor het meten verdraaid veel op een metervis lijkt!
Net geen meter! 98cm, nummertje 4 op rij!Het is inmiddels donker. Ik kan wel door gaan maar het is mooi zo. En dus spuug ik nog een laatste keer in het water. Een laatste keer kijk ik over het stille water wanneer ik een oude brandnetel op een golden shower trakteer. “Wat is het leven toch mooi”… Maar het kan nog veel mooier! Check vrijdag maar…
Vrijdag: Het is vroeg. Veuls te vroeg om te gaan snoeken. Dat doe ik liever in de schemering. Maar alles wat gedaan moest worden, is gedaan en dus wil ik vissen. Na enig gekauw besluit ik om eerst te gaan pielen met een shadje op de Tasmankade, dan een korte pauze in te lassen thuis om vervolgens de dag vissend uit te luiden in het Rembrandtpark. Leuk idee!
De vuilhoek bij de spoorbrug levert altijd wel een visje op. Ook nu weer. De eerste worp vang ik al meteen een hoge twintiger. Ik meet de vissen niet meer, tenminste niet met een meetlint tenzij ze echt groot zijn. Dat kost allemaal tijd en bij baarzen moet je gewoon je tijd niet verdoen met geneuzel want voor je het weet zijn de vissen ‘m gesmeerd. Op mijn hengel heb ik 2 merkjes aangebracht. Eentje op 25cm en eentje op 30cm, gewoon om grofweg een idee te krijgen van de lengte. Een hoge twintiger dus.
De tweede vis is van hetzelfde formaat en ook deze gaat ongekiekt terug. Dan haak ik een mal visje vals. Ik heb geen idee wat het is en dus is een kiekje wel op zijn plaats. Hopelijk kan één van mijn P’vriendjes mij verlichten over het soort! Een alvertje?
Help! Wat is dit voor ding?Net als zo vaak is het na een paar baarzen alweer over in de vuilhoek. Ik verkas naar de brug die de stad van het IJ scheidt. Ik vermaak me kostelijk. De ene na de andere aanbeet. Soms een tijdje niets. Maar dan vind ik ze weer en is het bal. In een klein uurtje weet ik nog 8 baarzen te klatsen en er zeker 2x zoveel te verspelen. Allemaal vissen rond de 30cm, hieronder de grootste….
32cm baarsvlees…..Naar huis. Een volkorensneetje met ouwe brokkelkaas wordt weggewassen met iets te sterke koffie. Een peukie maakt het verhaal compleet. Als ik uitgekakt ben check ik de email en surf een rondje vissites. En dan is het alweer tijd voor de tweede sessie van de dag! Lekker!
Het Rembrandtpark is groot. Tenminste het is uitgestrekt. Het sterft er van de roofvis maar ook karpers zijn uitermate goed vertegenwoordigd. Ik mis al snel een vis op mijn nieuwe Busterjerk maar weet de 84-er toch nog te pakken op een ordinaire tandemspinner die ik overigens amper weg kan zetten met mijn baitcaster. De vis gaat ongekiekt terug. Ik vis de gele Crank (jaja, die van die 119cm!) heel langzaam zodat-ie niet te diep gaat. Geweldig! Wat ook geweldig is de aanbeet die volgt!
Ik grossier in negentigers! Weer eentje, deze is 91cm….
Eye of the (underwater-) tiger……En dan is het alweer donker. Maar ik voel dat ik een triple kan gaan vangen en dus kloot ik vrolijk verder. En het lukt! De traag binnengetikte shad wordt keihard gegrepen door een kasteeltje. De triple is een feit!
73cm kasteeltje…..Nou, nog eentje dan! Op de auto-pilot rommel ik verder. Let amper nog op het water, ben meer met de omgeving bezig. In de verte hoor ik de stad. Een gedempte kakafonie van geluiden. Ik sta midden in de natuur, midden in de stad. Iemand houdt van mij! Een zacht zuigaanbeetje doet mij ontwaken. Pappie mag weer drillen!
De kop van een 76-er…..De shad is helemaal pleite. De grote snoekbaars heeft het rubber helemaal opgezogen. Het duurt even om de vis te onthaken maar dat lukt zonder iets te beschadigen. Ik besluit tot een picje uit de hand. Ga ik nu de camera installeren op de bankstick dan zou de vis wel eens het loodje kunnen leggen, dat wil ik niet.
Vijf minuten later rij ik eventjes langs de Plesmanlaan en tel de karpertentjes…. Ik kan me maar moeilijk voorstellen dat ik ooit daar zelf zou gaan zitten. Maar goed, ieder z’n meug… Ik tel mijn zegeningen op weg naar huis. Maar ik raak de tel kwijt. Het zijn er verdorie gewoon te veel!!!