
Dat vrouwen leuk zijn, dat wisten we al. Natuurlijk! Er zijn best wel wat heksen maar andersom kom je ze ook wel eens tegen, hoewel beduidend minder vaak. Annie is er eentje uit die minderheid. Ze is leuk, aardig, grappig, lief en, en dat is doorslaggevend, ze vist! Annie vist! En niet onverdienstelijk mag ik wel zeggen!
Gezien het feit dat ik ook wel eens hengel was het slechts een kwestie van tijd dat Annie en ik een keertje samen op pad zouden gaan… Afgelopen week was het zo ver. Hoi! Zo komt het dat ik het P’mobiel richting OudeMeer stuur om mijn vismaat voor de avond uit de armen van Ruud weg te sleuren. Geen gezeur! Er mot gehengeld worden!
Ik heb Annie uitgenodigd om te komen kunstazen op de plek waar ik laatst zo goed scoorde, met al die negentigers en die dikke snoekbaarzen dus. Annie is er klaar voor, dat is duidelijk. Onderweg hebben we het alleen maar over vissen en het autoritje lijkt aldus heel kort. Een half uurtje voor donker arriveren we, prime-time!
Tien minuten later is het reeds raak. Een schlemielige tachtiger hangt aan mijn dreg. Ik laat de lijn slap vallen. Annie roept: “Wat doe je nou man?”, “Ik laat de lijn slap vallen, dat ding moet er af”. Bijna boos roept ze: “Das een hartstikke mooie vis man”. En daar word ik even keihard met “die Nase” op de feiten gedrukt….. Tja, als je tachtigers gaat losschudden dan kan je beter stoppen met vissen. Aldus dril ik het beestje netjes af, pak ‘m in het nekketje, onthaak ‘m, meet ‘m en laat ‘m kieken door Annie….
Die wond zag ik pas op de foto. 84cm….“Okee, nu jij”, moedig ik Annie aan. We veranderen van kunstaas. Het is inmiddels donker en het wordt tijd om de snoekbaars het leven zuur te maken. Natuurlijk laten we de stalen onderlijntjes wel aan de hoofdlijnen zitten… Je kan nooit weten. Boem! Pappie mag weer drillen.
Je zou het niet zeggen maar dit ding is precies 80cm….Annie flipt als ze snoekbaars ziet. “Wat een fantastische vis man, kijk dan man!” En ik kijk. Het is inderdaad een lekkere dikke bak. Ik ben nu echt blij. Na het meten blijkt het ding precies de 80cm te halen. De eerste van het jaar! Jippie! We slaan het beest de pan in. Fileren doen we later wel. Maar dat was een grapje.
“Ik stop”, kondig ik aan. “Ik vang alle vissen, jij moet er ook eentje klatsen”. Wat enorm barmhartig van mij zeg. Maar Annie moet er niets van weten. “Ga door man, ga door!” En dus ga ik door. Boem! Sorry Annie……
De tweede snoekbaars, 75cm….En weer een bak van een snoekbaars is mijn deel. Ik zit weer eens te zwijnen. Knor knor oink. Ik voel me een beetje opgelaten. Ik wil dat Annie een beuker klatst. Zelden heb ik iemand gezien die zo geconcentreerd en volhardend doorvist. Ze verdient er potjandosie gewoon eentje! Helaas…. Want weer ben ik de lul.
Nacht-negentiger!Annie wil mijn hengel niet als ik ‘m aanbied. Natuurlijk niet! Het is geen karpervissen! Het leukste van roofvissen is nu eenmaal de aanbeet en “run-om-run” werkt alleen bij doodazen. Enigszins bezwaard dril ik de 91-er naar de kant. Annie lijkt nergens last van te hebben, ze vindt het allemaal prachtig en flipt steeds opnieuw bij het zien van een grote vis.
Dan stoppen we toch echt. Een uur in het donker en we vinden het wel okee. Ik vind het mooi om te zien dat Annie baalt. Dat moet ik even uitleggen. Annie baalt omdat ze niets gevangen heeft, niet omdat ik dat wel deed. Ik ken die emotie zo goed, dat zo graag willen en dat het dan niet lukt, de strijd met jezelf aangaan. Annie, het had niets met jou te maken, ik heb nu eenmaal een (h)engeltje op mijn schouder zitten en vaak net iets teveel mazzel.
Terug naar OudeMeer. Ruud staat al klaar met een pot koffie. We leuten er een paar, babbelen een uurtje en dan is het schluss. Ik rij langs de Ringvaart richting de snelweg. Zie ik daar een vis rollen? Even stop ik, raampje naar benee. Het water kabbelt maar er is een afwijkende beweging te zien in het licht van de straatlantaarn. Dat moet een vis zijn geweest! Karper?” Mmmmmm….. Vissen verveelt nooit! Annie bedankt!